Het is me menens. Geen woorden, verhaaltjes, kreten en zeker geen gezanik! Dat nooit. Sowieso. Sinds enkele weken ben ik aan het netwerken. Ja echt, geloof me dat ik dit ook nooit van mezelf gedacht had. Ik bedoel, ik ben van het principe dat dingen vanzelf moeten gaan. Vanzelf! Niets gaat vanzelf, zelfs de zon en de maan hebben energie nodig om te doen wat ze doen. Vanzelfsprekend zijn ze evenmin. Zoals iedereen weet is de zon niet oneindig in haar bestaan en is mij verteld dat de maan het klimaat op aarde constant houdt (we overvragen haar net zo als de aarde, de maan gooit het nou eenmaal niet op een klimaatakkoordje). De aarde evenmin.

Hoe dan ook, ik heb een keuze gemaakt. Radicaal. ‘Life begins outside your comfortzone’.
Het begon allemaal in mijn woonkamer. Met mijn nieuwe (ik gunde mezelf eens een nieuw stukje hi-tech) draadloze bluetooth merk koptelefoon. Ik zette hem keihard (niemand kon het toch horen behalve ik) bij het nummer uit die film van American Gigolo; Night drive van Giorgio Morroder. Ik begin een dansje. Mijn moeder belt (de stoere koptelefoon haakt ook in op mijn Blackberry):
Ik zeg gehaast: Hé mam, ja hoi met mij, ik ben ff bezig, bellen strakkies ok! En zonder haar reactie af te wachten roep ik erachteraan: ‘mam er gaat iets veranderen!’ Tot mijn verbazing antwoordt ze: ‘Dat weet ik’.
Ik las laatst nog een toepasselijke quote die mede mijn ogen opende; “Soms is het enige wat in de weg staat jijzelf.’
Maar wat vooral mijn ogen opende, dat was mijn gevoel. Een “weten” dat het anders moet, je het anders wil, en vooral, het blinde vertrouwen dat het anders kan.
Niks restricties, en dan vooral dat moeten! Ja maar Nicole, hoe moet dat dan met je werk? Hee schat, ik DOE mijn werk! Nu. Op dit ogenblik. En ik ben van plan niet meer te stoppen zolang ik mezelf ermee gelukkig maak. En ja ik wil dingen bereiken. Mag het?! Ik zeg JA.
Op die avond, met mijn koptelefoon, met American Gigolo.

Dus sta ik bij een thee automaat te hannesen. Een tiental mensen houdt me in de gaten. Want wat een gestuntel. Zenuwachtig geef ik een lachje. Shit zeg. Waarom komt er geen heet water uit?! Na vijf pogingen roep ik (bijna trots): oh, je moet hem INGEDRUKT houden!”
Glimlachend (als een schaap kon glimlachen had ik er als een uitgezien) meng ik me onder het volk. Ik ken niemand. Ha! Denk ik, boeie. Laat maar vanzelf gaan. Ik spreek meer mensen dan me lief is, ik raak vol van (positieve) energie en net als ik me wil terugtrekken roept er iemand dat ik er gezellig bij moet komen komen zitten. Ik kijk op, met mn laptop onder m’n arm en mompel dat ik ‘eigenlijk moet werken.’ Ik schaar me bij het 9-koppige gezelschap en heb die middag mijn ‘werk’ niet afgekregen. N(i)et werken is fun!
Ik stap van de ene netwerk bijeenkomst in de andere. Gastsprekers, workshops, leuke, nieuwe interessante mensen, interessante gesprekken, een verademing.

Zoals ik al zei, ik ben nieuw. Misschien zelfs, in letterlijke zin.
Dus meld ik me impulsief en onwetend op de valreep aan voor een bijeenkomst en workshop bij een grootsche Nederlandsche bank. Een ontbijtworkshop, voor ondernemers.
Ik rijd aan, op mijn afgeleefde pruttelscooter, in het ochtendschemer in mijn regenjas en zie mensen in Audi’s aanrijden en vervolgens de bank binnenlopen. Ah vast voor de workshop, denk ik. Heren in driedeling, dames met (bont??)jas.
Ik hijs me in mijn mooie, nieuwe damesmantel (koopje, maar je ziet het niet eraan) en veeg snel de oliestrepen van mijn hand, frunnik de helm weg onder het zadel, kijk snel in mijn scooterspiegel, shit een kleine ladder in mijn panty. En loop kalm naar de hoofdingang terwijl ik ondertussen in een etalageruit kritisch mezelf spiegel met geen idee wat me te wachten stond.
Een dame in mantelpak opent voor mij de deur. ‘Welkom, u komt voor de ontbijtworkshop voor ondernemers?’ En voor ik iets kan zeggen gaat ze door: “Heeft u zich hiervoor ingeschreven?” ‘Welk bedrijf heeft u?” Ik antwoord: Ja, gister, op de valreep.” Maar oeps, bedrijf, wat moet ik zeggen?? En dan schiet me iets te binnen, iets wat ik die dag ervoor las over Payrolling. Dus antwoord ik kort zonder aarzeling en met geen flauw benul waar ik het over heb iets over Payrolling.
‘Oh!’ lacht ze “Kom maar binnen dan loop ik met je mee’.
Ik ben binnen en dat doet me deugd.
Ze laat me alleen bij het gezelschap. Mannen in driedelig. Wangen bol van de croissant / kaasbol / meergranenbroodje. Dames in rokken en blote benen, mantelpakjes. In de andere hand een kop koffie, of iets dergelijks.
Ik zeg iedereen een vriendelijk ‘goedemorgen’ terwijl ik mijn mantel (zeg maar jas hoor) weghang. Niemand zegt iets terug. Niemand!
Dus ik kijk nog eens om het hoekje, of ik het wel allemaal goed zie. Ja hoor een tiental zakenheren en zakendames. Monden vol. Zou het daar aan liggen? Ik hoor mezelf zeggen: ‘Zijn we nog niet helemaal wakker?’ Langzaamaan zie ik mezelf staan a la Bridget Jones… En ik kan niet meer terug. ‘Oh ik ben ook nog niet helemaal wakker hoor. Geen ochtendmens.’ Doodse stilte. Ja graag of niet hoor, het moet wel vanzelf gaan.
Maar me ongemakkelijk voelen?! Ik vertik het en verdom het. De broodjes die we eten komt er bij iedereen hetzelfde uit. Dus wens ik -onuitroeibaar als ik ben- iedereen een smakelijk eten. En begin zelf aan een croissantje met thee. Een naamgenoot komt plots op me af: “Nicole?” ‘Ja’ stamel ik en voor ik wil zeggen ‘ken ik jou ergens van’ voegt ze vrolijk er aan toe: ‘Ik heet ook Nicole!’ Ik wil dingen roepen als de betekenis van die naam, ik wil tegen die man roepen die ik net hoorde zeggen dat Audi zijn favoriete automerk is dat ik dat lekker belangrijk vind of: ‘Nee, joh is ’t heus?’ Maar ik zwijg verstandig tot er een dame verteld dat ze een coaching bedrijf met ezeltjes heeft. En ik roep iets te enthousiast dat dat mijn lievelingsdieren zijn waarna het weer stil wordt… ‘En paarden, die ook…’ stamel ik er zachtjes achteraan. Dit is leuk.
De gastvrouw vraag bij welke bank ik ben. Ik aarzel. Bij welke bank? Hoe bedoeld ze? En noem een andere bank dan de hare. ‘Oh maar wij zijn van die en die groep. Niet dat we je willen verleiden om over te stappen naar ons, hoor, deze bijeenkomsten zijn voor iedereen.’ Ja. Ach, wie weet, zeg ik glimlachend, als jullie een hogere rente hebben… en nip weer aan mijn hete thee.
Aan het eind van de lezing en workshop ben ik in gesprek met de ezeltjesmevrouw en vanzelf volgen er meer.
Na 15 minuten ben ik weg, veel te doen, en dat is waar.
Mijn wangen gloeien.
Terwijl ik weg wil lopen, met een big smile op m’n gezicht, mantel weer aan, in looppas, wordt ik opgewacht door twee heren. Ik denk niet dat ze me in elkaar willen slaan. De een kijkt serieus, de ander lacht.
‘Hee Nicole! Dat is lang geleden!” Hee Ger! Ja, tien jaar om precies te zijn! (yes ik kon zijn naam nog en yes zelfs een getal mijn twee zwakste kanten) alsof ik hem vorige week nog gesproken had en schud hem spontaan en haast amicaal de hand.
Ik ken hem van de tijd dat ik ZZP-er was een jaartje, hij is adviseur bij de KvK. Hij vertelde me destijds dat ‘Ik geen ondernemer ben”. Ik ben het nooit vergeten. En heb hem nooit geloofd.
‘Wat doe je nu?” vraag hij, ik glimlach: “Ach onkruid vergaat niet.” ‘Heb je nog steeds je website, Artiflower of hoe heet die?’ Ja maar let niet op de under construction pagina. WordPress wil niet samenwerken met mijn hosting dus is mijn site verstild en beetje verjaard. Maar ja, bluf ik, je moet het vooral hebben van netwerken, nietwaar 😉?’ Hij knikte langzaam bevestigend en keek me een paar seconden aan alsof hij me wilde doorgronden maar ik weet wel beter. ‘Ik wil je aan iemand voorstellen’ Nu kwam het konijn uit de hoge hoed. Hij stelde me voor aan een media magnaat met een eigen uitgeverij, social-mediabedrijf en de hele reutemeteut. ‘Leuk!’ Zei ik. Hij zag er gewichtig uit. Met een ik-ben-belangrijk-uitstraling. Hij gaf zijn kaartje, ik mompelde zijn onuitspreekbare naam en hij vervolgde: “Ik werk voor die en die en dat en dat bedrijf’ Die kon ik, een geluk, dus ik zei oh ja die ken ik persoonlijk (netwerken 😉). Hij keek me aan. Mijn kwartje viel nog niet. Ik breng mensen in contact met elkaar. Opdrachtgevers in de creatieve sector en creatieve ondernemers.’ Ik knikte. “Leuk, zeg”. Hij keek me vragend aan. “Ik heb een tekstschrijver nodig. Daarbij betaal ik € 250,- voor een halve pagina, zo’n 250 woorden.’ Zo dacht ik, als ik dat met mijn verhalen op fb zou verdienen zou ik nooit meer hoeven werken. Een euro per woord!! Voortaan zal ik op mijn woorden letten!!
Ja, zei ik, 250 woorden da’s ongeveer een half A4. Wat moet die man een geduld of weet-ik-wat gehad hebben toen hij zei; ‘Ik wil een afspraak met je maken, heb je een kaartje voor me?
Ik kom dichterbij hem staan terwijl ik wat lig te rommelen in mijn immer rommelige en onhandige handtas terwijl ik hem zachtjes toefluister: ‘Ok ik geef je mijn kaartje, maar aan niemand anders laten zien, ok? Dit kaartje is echt gedateerd.’ en ik stop hem een kaartje met panterprint toe met enkel de naam van mijn website erop.
‘Je site staat er op’ wijst hij “ik vind je wel en neem contact met je op.”
Ik knik, maak aanstalten om te vertrekken en terwijl ik van hem wegloop wens ik hem een fijn weekend.
Het is maandag.
Ik schiet hardop in de lach van mijn eigen onhandigheid en besluit mezelf te trakteren op een latte macchiato. Ontbeten heb ik al. Ik slenter langs de Apple store, de Macbook Pro die ik op het oog heb (lees: Nodig heb om te kunnen doen wat ik leuk vind) kost € 3.300. Hoeveel woorden zijn dat?
Onderweg naar huis haalt een Audi me in. Stiekem kijk ik of hij het is. Ik denk aan mijn Mazda MX5. Ruik de leren bekleding, zie de knalorde bak voor mijn voordeur staan.
Onlangs nam een stichting contact me me op. Ontmoet tijdens een netwerk bijeenkomst. Ze zochten een grafisch vormgever voor de huisstijl, posters en de hele flikflakmarketing. En dachten aan mij. ’Wij kunnen slechts dertig euro per uur betalen exclusief BTW dus je moet het werk wel heel graag doen..” Wat?? Ik doe werk wat ik NIET leuk vind, voor eenderde!
Gelukkig maak ik andere keuzes.
Mijn koptelefoonmoment.
Niemand gelooft me (nee ik ben niet zielig ’t is zo). Ik heb geleerd dat de enige remedie tegen andersmans ongeloof actie is. Daden verraden!
Ik weet wel beter en daarmee BASTA.
Ik denk verheugd terug aan die tip van die leuke blonde mevrouw. ‘Hey Nicole ik weet een netwerkbijeenkomst waar je absoluut naartoe moet gaan! Een netwerkbijeenkomst voor met name ondernemers in het MKB, maar dit zijn wel ondernemers uit een bepaalde klasse, als je me begrijpt, champagne, driedelig, je weet wel.
Lijkt me gaaf!!
Ik heb wel zin in een gezellig gesprek.
Eens kijken wat ik aan zal trekken.
Ik vraag me af wanneer de gewichtige geduldige media-magnaat contact met me opneemt.
Gezellig.
Bijkletsen.