Ik mis mezelf. En niet zo’n beetje ook. Ik weet niet meer waar ik gebleven ben. Zoeken heeft ook geen zin. En toch. Ik moet vinden. En snel.
Maar snel staat niet op m’n hemdje geschreven. Behalve op m’n geruite hemdje tijdens mijn eigen wild-west-horse show.
Ruim een jaar geleden zocht ik naarstig naar werk. Werk! Terwijl ik dit schrijf, vind ik het belachelijk! Lekker genuanceerd. Werk. Ja. Ach. ‘Zolang je maar werk hebt’. Niet dan (antw.: NOT.)
Nu een jaar – en 3 werkgevers verder -hoi, en dag weer – ben ik bezig met het einde van mijn vierde.
Ik sprak mijn werkgever vorige maand. Schoorvoetend betrad ik zijn kantoortje: ‘Ehm, ja weet je het zit zo: Ik vind het werk gewoon niet leuk! En ik kom je vertellen dat ik ermee stop. Nee ik werk uit zolang er nog geen invaller voor me is.’ Zo ben ik dan ook nog. Be-la-che-lijk! Echt.
Ik bedoel kom op, stop dan ook ECHT, walk your talk!
Vier suffe flutbanen verder en toch; geen mallemoer verder.
Be-la-che-lijk!
Ik wil de mensheid waarschuwen. Dit is een levensbelangrijke boodschap waarvan ik wil dat iedereen hem lééft (en niet door schade en schande leert): Dit is wat je krijgt als je niét doet waar je gelukkig van wordt. Wees eerlijk. De wereld heeft niets aan mensen die zich klein gedragen terwijl we allemaal onze unieke, briljante mens zijn. Je hoéft niet méér te doen om meer te zijn. Stop alsjeblieft met die onzin. Je hoeft alleen jezelf gelukkig te maken.
De wereld heeft jou nodig. Ik heb niemand -mezelf incluis-gelukkig gemaakt met koekjes inpakken. Ik heb niemand gelukkig gemaakt met het volgen van protocollen. En ook geen half verlamden heb ik blij gemaakt door hen van a naar b te vervoeren (ja jij HEBT je benen nog! Ja. klopt. Ik wel. Sorry!!). En over klantenservice nog maar te zwijgen (een zeurende klant is nooit tevreden zelfs al zorg je voor een correcte oplossing).
Ik Googelde mijn naam (misschien had ik beter op ‘idioot’ gegoogled). Ik zocht immers mezelf.
Ik vond bovenstaand plaatje. Mijn kunstwerk aan een (ja, fictieve) huiskamermuur. 79 euro. Belachelijk. Ik heb dat eens op een verveelde maandag op werkaandemuur gezet. Ik was dat helemaal vergeten!! (let op! Ik ga nu in cliches vervallen!) Och ik voelde me meteen zo blij, mijn droom kwam dan toch nog uit (not).
Hoe dan ook -cut that crap!- ik vond een sprankje ‘mezelf’ weer terug.
Belachelijk wordt het nieuwe vet.

hertjesdroom