‘Kan ik u misschien ergens mee helpen?’ Nou ja nu u het zegt, ik heb nog een heleboel te doen, en de afwas moet ook nog gedaan. Ik hoéf nergens mee geholpen worden en als dat zo is: Ik heb een mond.

Ik denk aan die keer dat ik een exclusieve parfumeriezaak binnenliep -een vriendin sleepte me mee ik word altijd weeïg van zoveel parfumgeuren- en de verkoopster met haar onnatuurlijk hoge toontje mijn vriendin een mega-super-nu-nog-beter-wonderhandnagelgel wilde aansmeren. Terwijl ze kwam voor een nieuw PARFUM. Ik voelde de bui al hangen, meed haar blik zo lang als ik kon maar zoals dat gaat met onontkoombare dingen keek ze ineens naar mij (mijn vriendin was er weer ingetuimeld. ‘Nicole moet je ook proberen!’ Nee laat me met rust!). ‘Mevrouw dit is ook echt iets voor u en .. ‘ Ik viel haar in de rede, liet met een nonchalant gebaar mijn nagels zien. Ik had diezelfde middag aan mijn brommer gesleuteld. Ding was kapot. Moest gemaakt. Resultaat: Weer lopend, broze, gebroken nagels en nou ja, heel veel zwarte olie aan mijn handen-ook onder mijn nagels- en olie heeft nu eenmaal de eigenschap hardnekkig niet verwijderd te willen worden. ‘Heeft geen zin’ zei ik kortaf. ‘Ik sleutel aan brommers.’ Ontdaan van mijn “provocatie” wendde ze zich blozend naar mijn vriendin. ‘Deze dan voor u?’

‘Ze vroeg erom!’ Riep ik tegen mijn vriendin als antwoord op haar geïrriteerde verwijt of ‘ik me niet had kunnen inhouden.’ ‘Inhouden?! Deze mevrouw beweert dat zij beter weet wat goed voor me is dan ikzelf! Bovendien, hoe denkt ze dat haar automonteur eruitziet als hij haar Mini een APK heeft gegeven! Deze mevrouw gelooft nog in sprookjes en kijkt teveel tv.’

Maar niet hier. Hier is alles echt. Authentiek. Heeft gelééfd.
Zonder opdringerige verkopers of verkoopsters. Hier schreeuwt niets. Dringt niets zich op. Hier wacht alles stilletjes en bescheiden op dolblije eigenaars.
Terwijl ik in gedachten verzonken tussen de kledingrekken draal zie ik een vrouw.  Ze valt me op omdat ik haar onrustig vind. Dan links, dan rechts, beetje hier, beetje daar.. Een doorleefd gezicht met groeven en rimpels van zorgen en verdriet. Dan opeens staat ze naast me, pakt mijn onderarm beet, komt dichterbij alsof ze me een ontboezeming wil doen en zegt dan bloedserieus: ‘Mevrouw, ik schaam me zo dat ik hier kom en kleren koop.’ Ik schiet hardop in de lach. Ik lach om haar directheid en bewonder haar openheid. ‘U niet?’ vraagt ze. Ik glimlach en besluit een gesprekje met haar aan te gaan. ‘Welnee, natuurlijk niet!’ Waarom zou ik! Ik heb het prima naar mijn zin en vind het hartstikke gezellig hier! Knus, met al die spulletjes met herinneringen en meubeltjes en zo.’ Even glimlacht ze “Echt?! Ja maar’ werpt ze tegen’ dit zijn oude kleren. En daar schaam ik me voor, dat ik die koop.’ ‘Oh ja dat is gedragen kleding’ antwoord ik, ‘wat eruit ziet als nieuw! En weet je wat? Zulke kleding vind je vaak niet meer in kledingwinkels, en wat ‘uit de mode’ is, is juist hartstikke hip! Moet je kijken wat een leuke blousjes allemaal’ roep ik enthousiast terwijl ik tussen de blousjes snuffel. Ik besluit het niet te gaan hebben over ecologisch verantwoord, hergebruik, kinderarbeid, ecologische voetafdruk, milieuvoordelen, anti-productie en anti-kapitalisme omdat mijn intuïtie me vertelt dat deze vrouw daar niet op zit te wachten. Ik zie dat ze zich meer op het gemak voelt, komt weer dichterbij en fluistert: ‘Hier komen ook de rijken.’ ‘Oh jazeker, daarom zijn ze rijk.’ knipoog ik. ‘Iedereen komt hier. Je kunt hier ook zo héérlijk shoppen!’ Ze schaterlacht.

Zichtbaar opgelucht en met een zachtere blik in haar ogen kijkt ze me aan.
Even later zie ik haar met enkele truien, een broek, en een super hip ‘bikerjack’ over haar arm geslagen. Ik kijk haar na en ben tevreden.
Een poosje later reken ik af: een vestje, een trui en een blikken doos.
Het is leuk, van goede kwaliteit en betaalbaal.
Maar sommige blikken zijn onbetaalbaar.
En nergens te koop.