Dat ik niets van me laat horen (lees: lezen ;-)) zegt hélemaal niks. Weet je, ik ben niet zo media-sociaal. Bovendien heb ik het druk. Er gebeuren zoveel dingen. Echte dingen. 
Het schijnt dat mensen denken dat als je online even zwijgt je niet meer bestaat. Niets is minder waar. 

De afgelopen maanden werd ik plotsklaps mantelzorger (mijn typeprogramma vertelt me dat het ‘mantelzorgster’ moet zijn. Alsof alleen mantelzorgers vrouwen zijn of dat een programma kan raden dat ik een vrouw ben?!), moest Cocos de haan een eigen hanenhok mét ren (het tuinhuis is nu weer van mij en de brommer, en ik vind je een superhaantje maar mijn brommer zit nu onder de veren en dat hoort andersom), was ik bijna dood geweest zonder dat ik het wist (rijden in een gaskamer zonder zekering en aarding terwijl ik nog nooit zo heerlijk had geslapen in een camper…), vlogen er twee vogeltjes tegen het raam (een leeft ander dood), willen mijn brommers ook aandacht (uurtje rijden, uurtje sleutelen), begint mijn moeder te appen dat ze me weer eens wil zien (ja sorry mam weken vliegen voorbij), solliciteerde ik bij een boerderijwinkel en scooter bedrijf (ze hebben mij duidelijk gemaakt dat ze écht niet op zoek zijn naar een enthousiaste kanjer), heb ik een mini foto-shoot gehad (waarbij het zweet me uitbrak) en werk ik in een fotostudio als fotograaf (correct me if I’m wrong ;-)).
Om maar enkele dingen te noemen.
Maar mensen die denken dat ‘het’ op Facebook, Twitter etc. gebeurd die vergissen zich. ‘Het’ gebeurd niet op je Twitter, Facebook etc. 
Hoewel een open deur wil ik dit toch maar even gezegd hebben. Dit gezegd hebbende ga ik weer gauw aan het werk. Foto-poses leren, de brommer moet rijklaar gemaakt en de haan roept me terwijl ik hier zit te typen. Hij kraait. Hij Twittert niet.