Oceaan klinkt weidser dan zee. Ruw. Groots om niet te zeggen oneindig. Ik ben dol op wateren, zeeën, oceanen, meanderende beekjes, watervallen, kabbelende stroompjes… Ik ben dan ook een waterdier (sterrenbeeld) en dat voel ik in elke schub van mijn lichaam.Ik wil naar de zee, de kust, eerst het rulle zand onder mijn voeten, de overgang naar vlak papperig slijk en dan… waar het randje waterschuim de grens aangeeft, in die oneindige oceaan stappen. En lopen. Lopen. Met de wind mee, of tegenwind (meestal beide want je moet ook weer terug), de golven die zich om mijn benen slaan, de zilte lucht inademen, zeevogels in duikvlucht. Hier ben ik veilig. Maar ik sta dan ook met beide benen op de aarde. De zee geeft, de zee neemt. Op het ogenblik dat je geen grond meer onder je voeten voelt, neemt de zee het over. Geef jij je over. Of wordt het een gevecht. De zee heeft grote geheimen. Die ze zelden onthult. Daar hou ik van. Van niet-weten. Ik verlang naar de zee. Maar het is er nog niet van gekomen. En ik weet niet wanneer. Daarom heb ik (weer laat, in bed) gisteravond in Photoshop een beeld geschetst van die zee. Hoe de zee voor mij is, op zijn mooist en grootst. Dit is mijn zee. Zo wil ik haar. Nu. Altijd.#photoshopart #oceaan #BASTA.