Mijn handtas

Mijn handtas is een veredelde werktas: Een westernbag met camera, pen en blocnote en oh ja mijn portemonnee want een cappu-pauze geeft nieuwe energie!

De keren dat ik mijn camera niét bij me had waren momenten die me zijn bijgebleven 😉 (ook niet-fotomomenten kunnen je bijblijven) .
Het is hetzelfde als spijt hebben van de dingen die je niét in je leven hebt gedaan. 
Ik heb geleerd er altijd (altijd altijd altijd) een mee te nemen, hup die handtas in, ja ik doe voorzichtig; zit een neopreen hoesje om.
Fotograferen met een “smart”phone doe ik niet (behalve die keren dat ik mijn camera niet bij me heb, ja sorry). Ik hou van het gevoel van zo’n ding om m’n nek, met ouderwets strap-cord, de ‘feel’, de vrijheid, voel me een pionier.

Net als mijn carrière is mijn handtas ook steeds aan verandering onderhevig. Ik ben toe aan een nieuwe schrijfblok en een nieuwe camera.
Wat die camera betreft; ik heb tegenwoordig de opmerkelijke gewoonte om bij iedere professioneel fotograaf mijn hoofd in allerlei bochten te wringen (geen idee hoe dat eruit ziet) om zijn / haar merk en model camera te achterhalen. 
Deze variëren van Canon EOS 5D Mark III tot Nikon D7200 en enkele systeemcamera’s zoals de Fuji X-T2 en Canon M-50. Ik heb echter nog nooit een Ricoh Gr ii het mooie werk zien doen.
Na ongelooflijk veel reviews en artikels weet ik het nog minder en troost ik mij met een uitspraak van Joe Allam:


‘It honestly does not matter whether you shot an image on a full-frame sensor or a slice of bread. As long as you learn to capture great compositions and convey a sense of storytelling, it really doesn’t matter which equipment you use.